เคยไหม...รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรมองใคร

แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะมอง

เคยไหม...ทั้งๆ ที่บังคับใจไม่ให้มอง

แต่ก็ยังคงมองอยู่ดี

รู้นะมันไม่ถูกต้อง

รู้นะว่าทางที่เธอควรมีมันดีกว่านี้

แต่...

ฉันคงห้ามใจตัวเองไม่ได้

ฉะนั้น...

คงต้องเป็นหน้าที่ของเธอ

อย่าหันมามองฉัน

อย่าให้บางสิ่งบางอย่างมันสื่อออกมาทางสายตา

คำว่าไม่ได้และต้องได้

มันผสมปนเปกัน

จนน่าปวดใจ

และฉันปวดใจ

ทุกๆ วัน ที่ตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่สำนึกได้ก่อนจะลืมตามองไปรอบตัว มันคือ "งาน"

จากนั้นก็ลืมตามองขึ้นแล้วพบกับ "ภาระ" ที่มีอยู่รอบตัว

นี้คือชีวิตที่มีคุณค่าหรือ!

เราแสวงหาแล้วแบกรับมันไว้

นานเข้ามันกลายเป็นความหนักหนา...สาหัส

ปล่อยวาง ไม่ได้

ละทิ้ง ก็ไม่ได้

นี่แหละความเหนื่อยของการใช้ชีวิต